در زبان انگلیسی جملات شرطی نوع دوم برای صحبت درباره شرایط غیرواقعی، خیالی یا بعید در زمان حال یا آینده استفاده میشوند. یعنی موقعیتی که الان حقیقت ندارد یا احتمال وقوعش کم است.
• • •
کاربرد شرطی نوع دوم
از شرطی نوع دو وقتی در شرایط و موقعیت های زیر استفاده میکنیم:
- وقتی که درباره چیزی خیالی حرف میزنیم
- وقتی که وضعیتی برخلاف واقعیت فعلی است
- وقتی که درباره یک حالت بعید در آینده حرف می زنیم
If I were rich, I would buy a big house.
یعنی الان پولدار نیستم، فقط تصور میکنم که اگر بودم …
• • •
فرمول شرطی نوع دوم
If + past simple, would + base verb
یعنی ساختار کلی شرطی نوع دو به این صورت است:
If + فعل گذشته ساده، would + شکل ساده فعل
- If I had more time, I would travel more.
- If she studied harder, she would pass the exam.
- If we lived closer, we would see each other more often.
• • •
نکته مهم
- در شرطی نوع دوم، استفاده از گذشته ساده به معنی گذشته نیست؛ فقط برای نشان دادن غیرواقعی بودن استفاده میشود.
- اگر فعل به صورت منفی استفاده شود، یعنی انجام نشدن یا اتفاق نیفتادن آن، غیرواقعی است:
If I were a nurse, I would make a good a lawyer.
یعنی اگر پرستار نبودم، وکیل خوبی میشدم اما الان پرستارم پس پرستار نبودنم واقعی نیست.
• • •
استفاده از were بهجای was
در شرطی نوع دوم، مخصوصاً در نوشتار رسمی، بهجای I was و he/she was از were استفاده میکنیم.
If I were you, I would accept the offer.
• • •
فعلهای جایگزین would
در بخش نتیجه جمله شرطی نوع یک، فقط از would استفاده نمیکنیم؛ میتوانیم از اینها هم استفاده کنیم:
could / might
- If I had a car, I could drive to work.
- If it stopped raining, we might go out.
• • •
جای if در جمله شرطی
مثل بقیه جملات شرطی، میتوانیم if-clause را اول یا دوم بیاوریم:
- If I knew his number, I would call him.
- I would call him if I knew his number.
وقتی if اول جمله بیاید، ویرگول لازم است.
