وقتی از روی شواهد حدس می‌زنید کسی خانه است یا دلیل یک اتفاق را نمی‌دانید، می‌توانید میزان اطمینان خود را با افعال وجهی نشان دهید. در سطح B2 must، might، may، could و can’t برای بیان حدس و احتمال در موقعیت‌های مختلف به کار می‌روند.
حدس قوی با must
must همراه شکل ساده فعل می‌تواند نتیجه‌گیری قوی از روی شواهد را نشان دهد. این کاربرد با must به معنی اجبار فرق دارد؛ از معنی جمله تشخیص می‌دهیم کدام منظور است.
The lights are on. Someone must be at home.
You worked all night. You must be tired.
احتمال باز
might، may و could می‌توانند بگویند چیزی ممکن است درست باشد، اما مطمئن نیستیم. بدون زمینه، درصد مشخصی برای هرکدام در نظر نگیرید. بعد از همه آن‌ها فعل ساده می‌آید.
She might be in a meeting.
It may be a mistake.
He could know the answer.
ناممکن از نظر گوینده
can’t در نتیجه‌گیری می‌گوید گوینده چیزی را بر اساس شواهد ناممکن یا بسیار بعید می‌داند. این معنی با نداشتن توانایی فرق دارد.
That can’t be Ali. He is abroad.
This answer can’t be right.
کاری در جریان
برای حدس زدن درباره کاری که اکنون در جریان است، پس از فعل وجهی از be و فعل ing استفاده می‌کنیم. خود be در شکل ساده باقی می‌ماند.
She might be driving.
They must be waiting for us.
اشتباه رایج
mustn’t معمولا معنی ممنوع بودن می‌دهد، نه نتیجه‌گیری منفی. برای «امکان ندارد درست باشد» از can’t be استفاده کنید. حدس درباره گذشته نیز به ساختار فعل وجهی با have نیاز دارد.
It can’t be true.
He may not be ready.
تمرین
با must، might یا can’t کامل کنید:
He worked for twelve hours. He ___ be tired.
I’m not sure. She ___ be at home.
That ___ be my bag. Mine is red.
پاسخ
He must be tired.
She might be at home.
That can’t be my bag.
