از لحاظ علم آواشناسی، لهجه هم زیرمجموعه تلفظ و آواشناسی قرار میگیرد اما این دو راهی و این سؤال که لهجه مهمتر است یا تلفظ، معمولاً وقتی پیش میآید که بعضی از معلمها داشتن لهجه نزدیک به نیتیو را تشویق میکنند و در مقابل، بعضی از معلمها روی تلفظ صحیح بدون استرس برای لهجه تأکید میکنند. این دو راهی یا دوگانگی از کجا میآید؟
میتوان پذیرفت که داشتن لهجهای که تحت تأثیر زبان اول باشد، دیگر یک ایراد به حساب نمیآید اما در خیلی از محیطهای کشورهای خارجی ممکن است به شما بخاطر داشتن لهجه فارسی حس بدی بدهند و یا فضا طوری باشد که از اینکه لهجه نیتیو ندارید حس بدی بگیرید. از طرف دیگر، در خیلی از محیطهای دیگر، ممکن است شما را بخاطر تلاش برای یادگرفتن زبانی غیر از زبان اولتان تحسین کنند.
پس میتوان گفت که مسئله لهجه و حتی اشتباهات زبانی خیلی بستگی به این دارد که در چه محیطی و با چه کسانی تعامل دارید. شاید در محیطی زندگی کنید که همسالان شما ارزش زیادی برای استفاده از اصطلاحات نسل زد قائل باشند، شاید هم در محیطی تحصیل کنید که استفاده از ساختار درست و داشتن دامنه لغات وسیع در مکاتبات، سرنوشت تحصیلی یا کاری شما را تغییر بدهد. همین نکته درمورد داشتن لهجه یا تلفظ صحیح یا پراشتباه هم در محیط کار و تحصیل و زندگی صدق میکند.
یک واقعیت دیگر که باید در نظر بگیرید این است که جایگاه و موقعیت شما در جامعه و محیط اطرافتان، و اینکه در محیطی که کار و زندگی و تحصیل میکنید چقدر احساس راحتی کنید، تا حد زیادی بستگی به نوع تعامل شما با اطرافیانتان دارد. کیفیت تعامل شما با دیگران میتواند روی پیشرفت شما هم تأثیر بگذارد.
پس ابتدا باید مشخص کنیم که قرار است در چه محیطی از زبان استفاده کنیم. از لحاظ آموزشی، تلفظ صحیح نسبت به لهجه اولویت دارد اما زندگی در محیط واقعی واقعیتهای دیگری را به ما تحمیل میکند.